
WSZYSTKIE
OPISY // WSPOMNIENIA
23.12.17
Tego dnia wywoływałam nasze zdjęcie ze studniówki, gdy tańczyliśmy. Koleżanka, z którą się uczyłam tego poranka zapytała o plastikową czerwoną różę na biurku. Wytłumaczyłam jej, że dostałam ją od przyjaciela z liceum gdy wyznał mi miłość zanim wyjechał na studia do Anglii, ale że już nie rozmawiamy.
I wtedy ta wiadomość.
Nie wierzyłam w to. Powtarzałam, że muszę jechać do szpitala, że na pewno jest w szpitalu, że coś da się zrobić.
Pogrzeb w sobotę o 12. A ja w Niemczech.
Od razu wiedziałam co by mi powiedział. “Weź się w garść”. Wzięłam.
Ale i tak w najmniej oczekiwanych momentach wybuchałam w tramwaju, w domu, na ulicy histerycznym, chwilowym płaczem.
Mateusz Żądło był inny. Zawsze szedł pod prąd, swoją drogą, niewydeptanymi ścieżkami, na opak i osiągał zamierzone cele. Nic go nie zniechęcało, jak już coś sobie postanowił. Ludzie go kochali, wszędzie znajdował przyjaciół. A gdy ktoś go nie lubił, Mateusz nie pozwalał by nim to zachwiało. Większość znała go z tej otwartej strony: suchary, barwne przebrania, głośny śmiech, ambicja, pozytywny uśmiech, dusza towarzystwa. Ja znałam go od tej drugiej strony, gdy rozmawialiśmy cicho o marzeniach, planach na przyszłość, poglądach, ludziach, sztuce, wszystkim. Miał tyle pomysłów na siebie, nieustannie się rozwijał. Bardzo troszczył się o rodzinę, bliskich przyjaciół, jednocześnie nie mógł się doczekać aż rozwinie skrzydła na studiach.
Nie zawsze się zgadzaliśmy, ale zawsze rozumieliśmy. Motywowaliśmy się nawzajem. Niewiele osób wiedziało o tym co nas łączyło, po co zresztą. Zawiść ludzka może zburzyć najpiękniejszą relację.
Ostatni raz rozmawialiśmy, gdy odprowadzał mnie w Piekarach na mal-busa. Zadecydował za mnie. Wyjeżdża do Anglii, więc odłożymy “nas” w czasie. Pamiętam, że śmiał się, że akurat teraz w świetle słonecznym muszę tak pięknie wyglądać, jak on mi teraz pozwoli odjechać.
Nigdy nie dowiem się co by było gdyby. Nie o to tu chodzi.
Będzie boleć. Będzie płacz, gniew, żal, rozpacz, brak zrozumienia, poczucie niesprawiedliwości, tęsknota.
Ale nie może trwać zbyt długo.
Bo on by tego nie chciał.
Ja sama wiem co powinnam w sobie pielęgnować. Mówił, że zakochał się we mnie na wigilii klasowej w pierwszej liceum, bo byłam pewna siebie, walczyłam o innych, mówiłam swoje zdanie i nie przejmowałam się opinią innych ludzi.
Chciał zrobić coś wielkiego. Zmienić coś. Odnieść sukces.
Pierwsze dni właśnie to mnie dobijało - jak tak może być, miał tyle zrobić, założyć firmę, podróżować…
Ale przecież zrobił coś wielkiego.
Jest przykładem dobrego człowieka.
Ambicji.
Przyjaźni.
Indywidualizmu.
Najlepsze, co możemy dla niego zrobić to takim go pamiętać i w swoim życiu propagować wartości, w które wierzył.
Za każdym razem gdy zaczynam płakać, przypominam sobie jego twarz, gdy bez słowa się rozumieliśmy, gdy rzucał mi półuśmiech w klasie, gdy ktoś powiedział coś głupiego. Nie chciałby naszych łez.
W niebie znowu zatańczymy.
I tym razem Cię nie puszczę.
KK
(Kasia Kuglarz)